Τα μεσάνυχτα, η κορυφή του Έβερεστ ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, μία πυραμίδα από χιόνι, χλομή και απόκοσμη κάτω από το φως του ανατέλλοντος φεγγαριού. Στον ουρανό δεν υπήρχαν σύννεφα και ο αέρας, που φυσούσε μέρες, είχε πέσει σχεδόν τελείως. Στο ψηλότερο σημείο της Γης αυτή η γαλήνη πρέπει να είναι ένα φαινόμενο πολύ σπάνιο. Είχαν κάνει καλή επι­λογή της χρονικής περιόδου.

Ίσως και να παραήταν καλή, σκέφτηκε ο Ίζορτζ Χάρπερ. Όλα ήρθαν σχεδόν τραγικά εύκολοι. Το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα που αντιμετώπισαν ήταν πώς θα έβγαιναν από το ξενοδοχείο χωρίς να τους καταλάβει κανείς. Η διεύθυνση δεν ενέκρινε τις μεταμεσονύχτιες εκδρομές χωρίς άδεια, γιατί ήταν πιθανό να συμβούν ατυχήματα, πράγμα κακό για την επιχείρηση.
Διαβάστε περισσότερα →

«Από σεβασμό προς τους συγγενείς» εξήγησε με αρρωστημένη ευχαρίστηση ο διοικητής Κάμερμπαντ «η πραγματική ιστορία της τελευταίας αποστολής του διαστημόπλοιου Flatbush δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Ξέρετε φυσικά ότι χάθηκε κατά τη διάρκεια της πολεμικής συμπλοκής με τους Μιουκόιντ».

Όλοι ανατριχιάσαμε από φόβο. Ακόμα και τώρα το άκουσμα και μόνο του ονόματος αυτών των ζελατινοειδών τεράτων που είχαν έρθει στη Γη από την πλευρά του Κόουλ Σακ μας έφερνε στο νου εμετικές μνήμες.

«Γνώριζα τον κυβερνήτη του αρκετά καλά. Ο Καρλ βαν Ρίντερπεστ ήταν ο ήρωας της μοιραίας επίθεσης στον ακατονόμαστο εκείνο πλανήτη, που δύσκολα μπορούσε να καταστραφεί!!!»
Διαβάστε περισσότερα →

Θα ήταν δίκαιο από μέρους μου να σας προειδοποιήσω, κύριε πρόεδρε, ότι πολλά από όσα θα καταθέσω μπορεί να σας προκαλέσουν ναυτία. Πρόκειται για πλευρές της ανθρώπινης φύσης που σπανίως συζητιούνται δημόσια και σίγουρα όχι μπροστά στην επιτροπή του Κογκρέσου. Φοβάμαι όμως ότι θα πρέπει να τις αντιμετωπίσετε. Υπάρχουν στιγμές, όπως τώρα, που το πέπλο της υποκρισίας πρέπει να σηκωθεί.

Εσείς και εγώ, κύριοι, καταγόμαστε από μια μακριά σειρά σαρκοφάγων. Μπορώ να αντιληφθώ από την έκφραση του προσώπου σας ότι πολλοί από εσάς δεν αναγνωρίζετε τον όρο. Λοιπόν, αυτό δεν μου προκαλεί έκπληξη – προέρχεται από μια γλώσσα που έχει ξεπεραστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως πρέπει να αποφύγω τους ευφημισμούς και να είμαι ειλικρινής, ακόμη και αν πρέπει να χρησιμοποιήσω λέξεις που δεν έχουν ακουστεί πότε ως τώρα στην πολιτισμένη κοινωνία. Απολογούμαι εκ των προτέρων για όποιον μπορεί να προσβάλω.
Διαβάστε περισσότερα →

«…Σας μιλάει ο πρόεδρος. Το γεγονός ότι με ακούτε να διαβάζω αυτό το μήνυμα σημαίνει ότι είμαι ήδη νεκρός και ότι η χώρα μας έχει καταστραφεί. Όμως είστε στρατιώτες, οι καλύτερα εκπαιδευμένοι στην ιστορία μας. Ξέρετε πώς να υπακούτε σε διαταγές. Τώρα πρέπει να υπακούσετε στη δυσκολότερη που λάβατε ποτέ».
Δύσκολη; σκέφτηκε ο πρώτος χειριστής του ραντάρ με πικρία. Όχι, τώρα θα ήταν εύκολη, τώρα που είχαν δει τη Γη που αγαπούσαν να καίγεται από τη θερμότητα τόσων ήλιων. Τώρα πια δεν θα υπήρχε κανένας δισταγμός αν η εκδίκηση των θεών έπληττε τόσο τους ενόχους όσο και τους αθώους. Αλλά γιατί, γιατί καθυστέρησε τόσο;

Διαβάστε περισσότερα →

Στη 01:50 ώρα Γκρίνουιτς της 1ης Δεκεμβρίου του 1975 όλα τα τηλέφωνα στον κόσμο άρχισαν να χτυπούν.
Διακόσια πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι σήκωσαν το ακουστικό και άκουσαν για λίγα δευτερόλεπτα, ενοχλημένοι ή απορημένοι. Όσοι ξύπνησαν μέσα στη νύχτα νόμισαν ότι τους καλούσε κάποιος μακρινός φίλος, μέσω του δορυφορικού τηλεφωνικού δικτύου που την προηγούμενη μέρα είχε τεθεί σε λειτουργία με τεράστια δημοσιότητα. Όμως δεν άκουσαν κανενός τη φωνή, παρά μόνο έναν ήχο, που σε πολλούς ακούστηκε σαν το βουητό της θάλασσας, ενώ σε άλλους σαν τον ήχο μιας άρπας. Υπήρξαν πολλοί άλλοι εκείνη τη στιγμή που θυμήθηκαν έναν ήχο από την παιδική τους ηλικία, τον ήχο που κάνει το αίμα που τρέχει στις φλέβες, όταν τοποθετήσει κανείς ένα κοχύλι στο αφτί του. Ό,τι και να ήταν, δεν διήρκεσε περισσότερο από είκοσι δευτερόλεπτα. Μετά ακούστηκε το βουητό του τηλεφώνου.

Διαβάστε περισσότερα →