Tsene's Web Page

Θα ήταν δίκαιο από μέρους μου να σας προειδοποιήσω, κύριε πρόεδρε, ότι πολλά από όσα θα καταθέσω μπορεί να σας προκαλέσουν ναυτία. Πρόκειται για πλευρές της ανθρώπινης φύσης που σπανίως συζητιούνται δημόσια και σίγουρα όχι μπροστά στην επιτροπή του Κογκρέσου. Φοβάμαι όμως ότι θα πρέπει να τις αντιμετωπίσετε. Υπάρχουν στιγμές, όπως τώρα, που το πέπλο της υποκρισίας πρέπει να σηκωθεί.

Εσείς και εγώ, κύριοι, καταγόμαστε από μια μακριά σειρά σαρκοφάγων. Μπορώ να αντιληφθώ από την έκφραση του προσώπου σας ότι πολλοί από εσάς δεν αναγνωρίζετε τον όρο. Λοιπόν, αυτό δεν μου προκαλεί έκπληξη – προέρχεται από μια γλώσσα που έχει ξεπεραστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως πρέπει να αποφύγω τους ευφημισμούς και να είμαι ειλικρινής, ακόμη και αν πρέπει να χρησιμοποιήσω λέξεις που δεν έχουν ακουστεί πότε ως τώρα στην πολιτισμένη κοινωνία. Απολογούμαι εκ των προτέρων για όποιον μπορεί να προσβάλω. Continue Reading »

“Σκοπεύεις να ζήσεις για πάντα, Τικιτόκα;”. Οι λέξεις έκοψαν τις φλυαρίες και το σαματά του μπαρ και άφησαν πίσω τους σιωπή. H σιωπή απλώθηκε να αγγίξει το άπειρο, και ύστερα ένας μηχ είπε, “Μιλάς σε μένα, μου φαίνεται;”.

Ο μεθυσμένος γέλασε. “Γιατί, είναι εδώ κάνας άλλος που να καρφώνει βελόνες στο μούτρο του;”.

Ο ηλικιωμένος τα έβλεπε όλα. Άγγιξε ελαφρά το χέρι της νεαρής που καθόταν μαζί του και είπε, “Κοίτα”.

Ο μηχ ακούμπησε κάτω τη σύριγγα του δίπλα σε ένα μπουκάλι με υγρό κολλαγόνο σε ένα τετράγωνο κομμάτι βελούδινου υφάσματος. Αποσυνδέθηκε από το φορτιστή, ακούμπησε το καλώδιο πλάι στη σύριγγα. ‘Όταν ξανασήκωσε τα μάτια, το πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο και βαρύ. Έμοιαζε με νεαρό λιοντάρι.

Continue Reading »

«…Σας μιλάει ο πρόεδρος. Το γεγονός ότι με ακούτε να διαβάζω αυτό το μήνυμα σημαίνει ότι είμαι ήδη νεκρός και ότι η χώρα μας έχει καταστραφεί. Όμως είστε στρατιώτες, οι καλύτερα εκπαιδευμένοι στην ιστορία μας. Ξέρετε πώς να υπακούτε σε διαταγές. Τώρα πρέπει να υπακούσετε στη δυσκολότερη που λάβατε ποτέ».
Δύσκολη; σκέφτηκε ο πρώτος χειριστής του ραντάρ με πικρία. Όχι, τώρα θα ήταν εύκολη, τώρα που είχαν δει τη Γη που αγαπούσαν να καίγεται από τη θερμότητα τόσων ήλιων. Τώρα πια δεν θα υπήρχε κανένας δισταγμός αν η εκδίκηση των θεών έπληττε τόσο τους ενόχους όσο και τους αθώους. Αλλά γιατί, γιατί καθυστέρησε τόσο;
Continue Reading »

Στη 01:50 ώρα Γκρίνουιτς της 1ης Δεκεμβρίου του 1975 όλα τα τηλέφωνα στον κόσμο άρχισαν να χτυπούν.
Διακόσια πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι σήκωσαν το ακουστικό και άκουσαν για λίγα δευτερόλεπτα, ενοχλημένοι ή απορημένοι. Όσοι ξύπνησαν μέσα στη νύχτα νόμισαν ότι τους καλούσε κάποιος μακρινός φίλος, μέσω του δορυφορικού τηλεφωνικού δικτύου που την προηγούμενη μέρα είχε τεθεί σε λειτουργία με τεράστια δημοσιότητα. Όμως δεν άκουσαν κανενός τη φωνή, παρά μόνο έναν ήχο, που σε πολλούς ακούστηκε σαν το βουητό της θάλασσας, ενώ σε άλλους σαν τον ήχο μιας άρπας. Υπήρξαν πολλοί άλλοι εκείνη τη στιγμή που θυμήθηκαν έναν ήχο από την παιδική τους ηλικία, τον ήχο που κάνει το αίμα που τρέχει στις φλέβες, όταν τοποθετήσει κανείς ένα κοχύλι στο αφτί του. Ό,τι και να ήταν, δεν διήρκεσε περισσότερο από είκοσι δευτερόλεπτα. Μετά ακούστηκε το βουητό του τηλεφώνου. Continue Reading »

Το αγνάντεμα των αστεριών με κάνει πάντοτε να ονειρεύομαι,
το ίδιο όπως όταν βλέπω τις μαύρες κουκίδες που αντιπροσωπεύουν
πόλεις και χωριά σ’ ένα χάρτη. Γιατί, αναρωτιέμαι, αυτές οι φωτεινές
κουκίδες στον ουρανό να μην είναι τόσο προσιτές όσο και οι
μαύρες κουκίδες στο χάρτη της Γαλλίας;
- ΒΙΝΣΕΝΤ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

Ο C+ ήξερε ότι ζούσε στην εποχή της «μερικής προσοχής»… Τον όρο δεν τον είχε ακόμη ακούσει, αλλά ένιωθε πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το σύστημα της μνήμης του. Κάθε χρόνο το ένιωθε και περισσότερο. «Τελευταία ξεχνάω!» εξομολογήθηκε σε φίλο του γιατρό. «Σου λείπει βιταμίνη Ε» του απάντησε εκείνος.

Πήγε την επομένη και προμηθεύτηκε ένα δυνατό συμπλήρωμα διατροφής, πλούσιο στην απαραίτητη βιταμίνη. Έπειτα από ένα μήνα επαναλάμβανε τη φράση σε κάποιο φίλο του. «Τον τελευταίο καιρό κάτι δεν πάει καλά με τη μνήμη μου…». «Φταίει ο καφές που πίνεις!», ήταν σίγουρος ο συνομιλητής του. «Οι καφετιέρες του εσπρέσο εμπλουτίζουν τον καφέ σου με υπολείμματα αλουμινίου!» του εξήγησε. Αυτό ήταν. Τέλος και ο αγαπημένος του καφές.

Continue Reading »

«HALL OF MIRRORS»

Fredric William Brown, 1906 – 1972

Την πρώτη στιγμή νομίζεις ότι πρόκειται για μια προσωρινή τύφλωση, για εκείνο το ξαφνικό σκοτείνιάσμα που πέφτει στα μισό ενός λαμπρού απογεύματος.
Πρέπει να είναι τύφλωση, σκέφτεσαι, μπορεί άραγε ο ήλιος που σε έλουζε να χάθηκε ακαριαία, αφήνοντος σε στο απόλυτο σκοτάδι;

Έπειτα τα νεύρα του κορμιού σου σου λένε ότι στέκεσαι, ενώ μόλις πριν από ένα δευτερόλεπτο καθόσουν αναπαυτικά, σχεδόν ξάπλωνες, σε μια καρέκλα από χοντρό ύφασμα. Στη βεράντα του σπιτιού ενός φίλου στο Μπέβερλι Χιλς. Μιλώντας με την Μπάρμπα­ρα, την αρραβωνιαστικιά σου. Κοιτώντας την Μπάρμπαρα – την Μπάρμπαρα με το μαγιό της – με το δέρμα της χρυσό και ηλιοκαμένο στην κατάλαμπρη λιακάδα, πανέμορφη.
Continue Reading »