Skip to main content

Αστέρια σε έναν Σκονισμένο Ουρανό

Αστέρια σε έναν Σκονισμένο Ουρανό

Το φωτεινό αστέρι Markab είναι αγκυροβολημένο σε αυτό το σκονισμένο ουράνιο τοπίο. Στην επάνω δεξιά γωνία του πλαισίου, το Markab σηματοδοτεί μια γωνία ενός asterism γνωστό ως η Μεγάλη Πλατεία (Great Square), και βρίσκεται εντός των ορίων του αστερισμού του Πήγασου, το ιπτάμενο άλογο.

Ένα Ηλιακό Νήμα Ξεσπά

Ένα Ηλιακό Νήμα Ξεσπά

Τι συνέβη στον Ήλιο μας; Τίποτα πολύ ασυνήθιστο – απλά απέβαλε ένα νήμα. Στα τέλη του Αυγούστου 2012, ένα μακρύ ηλιακό νήμα ξαφνικά ξέσπασε στο διάστημα παράγοντας μια Εκτίναξη Στεμματικού Υλικού (Coronal Mass Ejection – CME).

Προωθητήρας Ιόντων θέτει Παγκόσμιο Ρεκόρ

Προωθητήρας Ιόντων θέτει Παγκόσμιο Ρεκόρ

Ενώ το διαστημικό σκάφος Dawn επισκέπτεται τους αστεροειδείς Vesta και Ceres, η ΝΑΣΑ έχει αναπτύξει την επόμενη γενιά των προωθητήρων ιόντων για μελλοντικές αποστολές. Το πρόγραμμα Evolutionary Xenon Thruster (NEXT) της NASA έχει αναπτύξει έναν προωθητήρα 7 κιλοβάτ που μπορεί να παρέχει τις δυνατότητες που χρειάζονται στο μέλλον.

Μετάπτωση των Ισημεριών

Μετάπτωση των Ισημεριών

Στην Αστρονομία, η μετάπτωση του άξονα ενός ουράνιου σώματος προέρχεται από τη βαρύτητα και είναι η αργή και συνεχής αλλαγή κατεύθυνσης του άξονά περιστροφής του. Στη Γη η μετάπτωση του άξονα της σημαίνει την διαρκή μετακίνηση της κατεύθυνσής του κυκλικά έτσι ώστε σε 26.000 έτη να συμπληρώνεται μια πλήρης περιφορά.

Νέα Περιοχή Πρόσκρουσης στη Fortuna Foss

Νέα Περιοχή Πρόσκρουσης στη Fortuna Fossae

Αυτή η περιοχή πρόσκρουσης βρίσκεται στον πάτο ενός μεγάλου σπασίματος στη Fortuna Fossae. Αυτή η περιοχή σχηματίστηκε κάποια στιγμή μεταξύ Σεπτεμβρίου 2005 και Μαΐου 2008 και αποτελείται από πέντε διακριτούς κρατήρες που ο καθένας εμφανίζει μεμονωμένα σκοτεινά σχέδια.

Κοσμικές Ακτίνες στο Voyager 1

Κοσμικές Ακτίνες στο Voyager 1

Εκτοξεύτηκε για μια μεγάλη περιοδεία των εξωτερικών πλανητών το 1977, και με καλή τύχη το διαστημόπλοιο Voyager ταξιδεύει στη γενική κατεύθυνση της κίνησης του ήλιου σε σχέση με τα κοντινά αστέρια. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, το Voyager 1 φαίνεται να πλησιάζει το όριο της ηλιόσφαιρας του ήλιου και το διαστρικό διάστημα.