Κατηγορία: Σύμπαν

Ακολουθήστε το βραχίονα του Big Dipper μέχρι να φτάσετε στο τελευταίο φωτεινό αστέρι. Στη συνέχεια, απλώς σύρετε το τηλεσκόπιό σας λίγο νότια και δυτικά και θα βρείτε αυτό το εκπληκτικό ζευγάρι των αλληλεπιδρώντων γαλαξιών, που βρίσκεται στην 51η θέση του διάσημου κατάλογου του Charles Messier.

Κοντά στη Μεγάλη Άρκτο (Ursa Major) και περιτριγυρισμένο από τα αστέρια του Κύνες Θηρευτικοί(Canes Venatici), αυτό το ουράνιο θαύμα ανακαλύφθηκε το 1781 από το Γάλλο αστρονόμο Pierre Mechain. Αργότερα, προστέθηκε στον κατάλογο του φίλου και συναδέλφου του Charles Messier ως M106.

Μπορεί ένας πλανήτης να είναι τόσο μεγάλος, όσο το μητρικό του αστέρι; Οι πρόσφατες παρατηρήσεις έχουν ανακαλύψει ότι το άστρο Van Biesbroeck θα πρέπει να έχει ακριβώς ένα τέτοιο μεγάλο πλανήτη.

Ενώ οι περισσότεροι σπειροειδείς γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας, έχουν δύο ή περισσότερους σπειροειδείς βραχίονες, ο NGC 4725 φαίνεται να έχει μόνο έναν. Σε αυτή την έγχρωμη εικόνα, η καταπληκτική σπείρα εμφανίζεται αρκετά συμπαγής και περιλαμβάνει αρκετά γαλαζωπά νεογέννητα αστρικά σμήνη.

Που πήγανε όλα τα αστέρια; Αυτό που αρχικά πίστευαν ότι είναι μια τρύπα στον ουρανό τώρα είναι γνωστό στους αστρονόμους ότι πρόκειται για ένα σκοτεινό μοριακό νέφος. Εδώ, η υψηλή συγκέντρωση σκόνης και μοριακού αερίου απορροφάει σχεδόν όλο το ορατό φως που εκπέμπεται από τα αστέρια του φόντου.

Ένα τεράστιο νέφος αέριου υδρογόνου, που ονομάζεται Lyman-alpha Blob (Σταγόνες Lyman-alpha), εκτείνεται σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες έτη φωτός σε αυτή την εκπληκτική εικόνα (αριστερά), ένας συνδυασμός εικόνων ακτίνων Χ, οπτικών και υπέρυθρων δεδομένων από διαστημικά και επίγεια παρατηρητήρια.