Στο κέντρο του Γαλαξία μας, μόλις 27.000 έτη φωτός μακριά, βρίσκεται μια μαύρη τρύπα με 4 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου. Γνωστή ως Τοξότης Α* (προφέρεται Α-άστρο), η μαύρη τρύπα του Γαλαξία μας είναι ευτυχώς ήπια σε σχέση με τις κεντρικές μαύρες τρύπες σε μακρινούς ενεργούς γαλαξίες, πολύ πιο ήρεμα καταναλώνει υλικό γύρω από […]

Έτσι θα γίνει ο Ήλιος μας στο τέλος της ζωής του; Πολύ πιθανόν. Η φούσκα του επεκτατικού αερίου που απεικονίζεται ανωτέρω είναι το πλανητικό νεφέλωμα PK 164 31.1, τα απομεινάρια της ατμόσφαιρας ενός άστρου σαν τον ήλιο που τα απέβαλλε, καθώς τα αποθέματα υδρογόνου που προκαλούσαν την πυρηνική σύντηξη, εξαντλήθηκαν.

Ω τι ωραίο μπερδεμένο ιστό μπορεί να υφάνει ένα πλανητικό νεφέλωμα. Το Πλανητικό Νεφέλωμα Κόκκινη Αράχνη δείχνει την πολύπλοκη δομή που μπορεί να προκύψει όταν ένα κανονικό αστέρι εκτινάξει τα εξωτερικά του αέρια και να γίνει ένα αστέρι λευκός νάνος.

Κάθε βιβλίο έχει μια πρώτη σελίδα και κάθε κατάλογος μια πρώτη καταχώρηση. Και έτσι αυτό το υπέροχο μπλε κοσμικό σύννεφο αρχίζει το κατάλογο van den Bergh (VDB) αστεριών που περιβάλλονται από νεφελώματα ανάκλασης.

Η μεγάλη αστρική ένωση καταλογογραφημένη ως NGC 206 είναι φωλιασμένη μέσα στους σκονισμένους βραχίονες του γειτονικού σπειροειδούς γαλαξία της Ανδρομέδας (M31), 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Ο NGC 2623 είναι πραγματικά δύο γαλαξίες που γίνονται ένας. Το ζευγάρι που φαίνεται να είναι στα τελικά στάδια μιας γιγάντιας συγχώνευσης γαλαξιών, βρίσκεται περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά προς τον αστερισμό του Καρκίνου.